به گزارش آژانس خبری سینمادرام، فیلم «تاکسیدرمی» داستان سه شکارچی را روایت می‌کند که در جست‌وجوی یک گوزن زرد ایرانی کمیاب و در حال انقراض، وارد ماجرایی عجیب و پرحادثه می‌شوند. روایت فیلم در روزهای منتهی به انقلاب ۱۳۵۷ می‌گذرد و با ترکیب عناصر تاریخی، فانتزی و کمدی، ماجرایی متفاوت را شکل می‌دهد که در آن شکار یک حیوان نادر به اتفاقاتی فراتر از یک تعقیب ساده گره می‌خورد.

این فیلم نخستین اثر بلند سینمایی محمد پایدار است که آن را بر اساس فیلمنامه‌ای مشترک با محسن ملکی ساخته است. تهیه‌کنندگی فیلم را محمدجواد موحد برعهده داشته و مجید صالحی، حسن معجونی، هادی کاظمی، بیژن بنفشه‌خواه، فرزین محدث، هدیه حسینی‌نژاد، جواد خواجوی، آتوسا کلانتری، علیرضا مسعودی و آناهیتا درگاهی در آن ایفای نقش کرده‌اند. «تاکسیدرمی» محصول سینمای ایران و از آثار حاضر در چهل‌وسومین جشنواره فیلم فجر بوده است.

بخش مهمی از واکنش‌های مثبت به فیلم به ایده متفاوت آن بازمی‌گردد. بسیاری از منتقدان معتقد بودند «تاکسیدرمی» در میان آثار جشنواره فجر یکی از متفاوت‌ترین کمدی‌ها بود و تلاش کرده با استفاده از یک سوژه تاریخی کمتر دیده‌شده، فضایی فانتزی و غیرمتعارف خلق کند. همچنین گریم متفاوت مجید صالحی و حضور بازیگران کمدی شناخته‌شده از نکاتی بود که مورد توجه قرار گرفت.

در سوی دیگر، برخی منتقدان اعتقاد داشتند فیلم در برقراری تعادل میان فانتزی، کمدی و روایت تاریخی همیشه موفق عمل نمی‌کند و گاهی فرم خاص آن باعث فاصله گرفتن مخاطب از داستان می‌شود. حتی عوامل فیلم نیز در نشست رسانه‌ای اشاره کردند که ساختار فانتزی اثر از همان ابتدا یکی از چالش‌های اصلی پروژه بوده است.

نقد جعفر گودرزی: تاکسیدرمی، شبه کمدی که از درون می میرد!

جعفر گودرزی رئیس انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران نوشت:

تاکسیدرمی فیلمی است که در تلاش است تا در قالب کمدی سیاه، به مسائل پیچیده‌ای چون هویت، وابستگی، و گذشته بپردازد، اما در نهایت در ساختار و روایت خود دچار مشکل می‌شود. فیلمی که در ابتدا وعده‌ ایجاد موقعیت‌های طنزآمیز و موقعیت‌سازی‌های خلاقانه را می‌دهد، اما در عمل از خلق چنین موقعیت‌هایی عاجز است و در نطفه خفه می‌شود.

کمدی، به معنای واقعی خود، نیاز به ساخت موقعیت‌های خاص و منحصر به فرد دارد که در آن شخصیت‌ها در برابر شرایط غیرمنتظره و اغراق‌آمیز واکنش‌هایی غیرمنتظره از خود بروز دهند. اما “تاکسیدرمی” نتواسته چنین لحظاتی را ایجاد کند و بسیاری از موقعیت‌هایی که در فیلم وجود دارد، به جای ایجاد لحظات خنده‌آور یا موقعیت‌های طنزآمیز، به نظر می‌رسد که بیشتر در تلاش‌اند تا عمق درام را پر کنند، بدون اینکه خود را در ساختار کمدی واقعی پیدا کنند.

عبدالرضا، به عنوان شکارچی و تاکسیدرمیست، هویت ،گذشته و آینده اش در دنیایی از حیوانات مرده گرفتار شده است.

این فیلم، به جای اینکه با خلق موقعیت‌های عجیب و غریب، فضای خنده‌داری بسازد، گویی تلاش می‌کند از یک کمدی سیاه فقط فرم بیرونی را حفظ کند، در حالی که هیچ‌یک از شخصیت‌ها یا رویدادها به درستی به این قالب نمی‌چسبند. در حقیقت، بیشتر شبیه کمدی است که تلاش می کند جدی و تراژیک باشد، اما به دلیل نبود موقعیت‌های درست کمدی، چیزی بیشتر از یک تلاشی نافرجام برای طنز به دست نمی‌آید.

در نهایت، “تاکسیدرمی” فیلمی است که نمی‌تواند در موقعیت‌های کمدی به درستی گام بردارد و در عین حال در تلاش برای درام شدن، از قدرت طنز خود فاصله می‌گیرد. فیلمی که گویی به زور می‌خواهد خودش را به یک قالب مشخص وصله پینه کند، اما در این تلاش، به شدت بلا تکلیف می‌ماند و جذابیت خود را از دست می‌دهد.

از نکات جالب فیلم این است که گفته می‌شود یکی از شخصیت‌های محوری داستان با الهام از عبدالرضا پهلوی، برادر ناتنی محمدرضا شاه، طراحی شده و بخشی از روایت به علاقه او به شکار گوزن زرد ارتباط پیدا می‌کند. همچنین محمد پایدار پیش از این بیشتر با فیلم‌های کوتاه شناخته می‌شد و «تاکسیدرمی» نخستین تجربه بلند سینمایی او محسوب می‌شود. حضور مجید صالحی با گریم و نقشی کاملاً متفاوت نیز از موضوعاتی بود که پیش از اکران فیلم توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرد.

«تاکسیدرمی» را می‌توان یکی از آثار متفاوت اکران امسال دانست؛ فیلمی که تلاش کرده تاریخ، کمدی و فانتزی را در قالبی غیرمعمول کنار هم قرار دهد و بیش از هر چیز برای مخاطبانی جذاب است که به آثار تجربه‌گراتر و متفاوت از جریان رایج کمدی سینمای ایران علاقه دارند.